Het is weer weekend, zíjn weekend. Hoewel ik het ook heerlijk vind om tijd voor mezelf te hebben, tijd om vrij te besteden vind ik het tegelijkertijd heel confronterend om het weekend zonder de kinderen door te brengen. Natuurlijk heb ik dat doordeweeks ook, maar doordeweekse dagen worden grotendeels ingevuld met werken en voor ik het weet is het dan alweer weekend. Zoals nu.
Dit weekend is het dus zíjn weekend. Wat zal hij doen met de kinderen? Zaterdag is boodschappendag en zondag gaat hij waarschijnlijk met de kinderen naar oma. Maar wat zullen ze zaterdagmiddag doen?
weer Ondanks dat ik het aan de ene kant niet wil weten, wil ik het ook wel weten. Ik wil weten of ze het naar hun zin hebben, als er iets is, als er iets gebeurd, als ze iets leuks zeggen of doen. Maar ik weet het niet. Ze hebben nu een leven waar ik geen deel meer van uit maak, evenzogoed als ik een leven heb waar zíj weer geen weet van hebben en geen deel meer van uitmaken.
Ik stuur ze een kushandje, wens ze in gedachten welterusten en maak plannen voor het weekend. Plannen zonder de kinderen. Volgende week is het weer mijn weekend en zal ik plannen maken mét hun.
Nu ga ik weg en leuke dingen doen. Maar ze zullen in mijn gedachten zijn, gewoon omdat ik van ze hou, ze mis, en altijd met ze verbonden zal zijn, of ze nu wel- of niet in mijn buurt zijn.
Ze zitten altijd in je hart en zijn dus altijd bij je ... Maar ja, het gemis wordt er niet minder van.
BeantwoordenVerwijderenJA kan me zo voorstellen dat het heftig is dat je je dingen afvraagt zoals wat zouden ze aan het doen zijn, gaat alles goed enz. Lijkt me heel moeilijk om dat los te laten.
BeantwoordenVerwijderenMaar vind je enorm "sterk" tuurlijk zien en lezen wij niet alles maar toch respect voor je!
Liefs van ons
Dat gevoel ken ik wel en dan hoef ik mijn kinderen alleen maar om de week het weekend 'te missen'. Na een heleboel jaren kan ik zeggen, dat het went, je leert om los te laten, maar het gemis blijft ergens in een hoekje van je hart.
BeantwoordenVerwijderenSterkte.