Tijd voor een ander

Er komt een tijd dat we beide weer toe zijn aan een ander. Die (tweede) droomprins of - prinses, in zijn geval. Gewoonweg omdat je door moet, toe bent aan weer wat liefde en genegenheid, het alleen zijn zat bent en het gewoon tijd is voor een ander. Bij de één is dat moment sneller bereikt dan bij de ander. Ik weet van mezelf bijvoorbeeld dat ik nooit lang alleen ben geweest en ook niet lang alleen kán zijn. In het verleden is al gebleken dat de langste tijd alleen vanaf mijn 15e 3 maanden was.
Nu, 14 relaties van minimaal 3 maanden, en 1 huwelijk later zit ik als nog nét niet gescheiden vrouw met 2 kinderen toch in een iets ander schuitje. Zomaar daten zit er niet meer in, en dus heb ik me aangemeld bij een datingsite. Goed voor mijn zelfvertrouwen want ik was amper 24 uur lid of ik had al 100 bezoekers op mijn profiel gehad en 25 berichten. Wauw, gescheiden vrouwen met kinderen liggen dus nog best in de markt!

Een paar leuke weken volgden met veel mailen, chatten, MSN'en, sms'en, bellen en... daten!
Het knaagde best wel, want hoe lang was ik nu weg bij mijn ex? Toen ik me aanmeldde 5 weken. Maar mijn rouwproces was vooraf al geweest, hield ik mezelf voor. En het was goed voor mijn zelfvertrouwen, dat zeer zeker! Het viel op, want mensen zeiden dat ik weer straalde, er beter uit zag en vrolijker was. De dates waren leuk, maar sommigen vielen ook tegen. Eerst hield ik het voor me, maar het was goed om in ieder geval íemand ervan op de hoogte te brengen waar ik met wie had afgesproken, voor de zekerheid.
Ineens voelde ik me weer die flirt van jaren geleden. 3 afspraakjes in 1 week. Ik moest zelfs afspraakjes afzeggen! Ik genoot van de aandacht en het gevoel dat het me gaf.
Toch was het wel even vreemd te horen dat Ex inmiddels ook weer aan het daten was geslagen. Hoe lang waren we ook alweer uit elkaar? 6 weken toen hij zijn eerste date had. Maar híj had toch niet al een rouwproces van 2 jaar achter de rug?
Dit was dus die drempel van acceptatie dat onze levens vanaf nu echt uit elkaar gaan groeien en we er beide een eigen leven op na zullen gaan houden. Met de kinderen als enige schakel en verbintenis tussen ons.
En dus moeten er ook afspraken gemaakt gaan worden, over dates en nieuwe relaties met betrekking tot de kinderen.
Afspraakjes zijn prima, maar niet als de kinderen thuis zijn. Relaties zijn prima, maar pas na een paar maanden betrek je de kinderen erbij (in overleg met de andere ouder). Toch blijkt dat soms al best lastig te zijn in de praktijk, nu ik die schipper aan de haak heb geslagen die aan alle hieronder gestelde criteria voldoet.