Geluksdag

Ik lig met 40 graden koorts op bed. De Ibu werkt gelukkig en ik begin een beetje in te dommelen als ineens mijn telefoon gaat. "Hallo?" neem ik op, maar vervolgens zit ik klaarwakker recht overeind van het antwoord; "Hallo met de woningbouwvereniging. Ik wil je uitnodigen om op vrijdag de 13e om 10 uur de sleutel op te halen van het huisje en het huurcontract te tekenen."
Er staat ineens een permanente grijns op mijn gezicht van oor tot oor. Vlug zoek ik een pen en krabbel de datum en tijd neer, alhoewel die vanaf nu in mijn geheugen gegrift staan.
Als de vrouw uitgepraat is en ophangt kan ik -ondanks de koorts, keel- en oorontsteking- een vreugdedansje niet onderdrukken.
Ik heb een huisje!! Het is me gewoon gelukt!
Ik ben best een beetje trots op mezelf. Op mijn werk op de administratie voor een organisatie die huisvesting zoekt voor dak- en thuislozen zie ik vaak schrijnende gevallen voorbij komen van gescheiden mensen die maanden, soms jaren, als een nomade van vriend naar familie naar kennis verhuizen. Dat is me gelukkig bespaard gebleven. Vanaf volgende week vrijdag heb ik een plek echt helemaal voor mezelf, van mezelf, vastigheid.
Ik bel Schipper en mijn hele familie, stuur smsjes naar al mijn vrienden, post een berichtje op Facebook en zet de muziek snoeihard om mijn teveel aan energie van me af te dansen.
Vrijdag de 13e is gewoon mijn geluksdag!